Fizjoterapia dla dzieci i młodzieży

Zespół metod leczniczych wykorzystujących zjawisko reaktywności organizmu na bodźce. 

Fizjoterapia polega na świadczeniu usług powodujących rozwinięcie, utrzymanie lub przywrócenie w jak najpełniejszym zakresie czynności ruchowych i funkcjonalności w całym okresie życia pacjenta. Obejmuje interakcję pomiędzy fizjoterapeutą, pacjentami, rodzinami i opiekunami w ramach procesu oceny potencjału czynności ruchowych i uzgadniania celów przy wykorzystaniu unikatowej wiedzy i umiejętności fizjoterapeutów.

OFERTA DLA DZIECI I MŁODZIEŻY:

W ramach fizjoterapii prowadzone są:

• ćwiczenia ogólnorozwojowe,
• ćwiczenia wzmacniające,
• ćwiczenia korygujące wady postawy,
• ćwiczenia stabilizujące wzmożone/obniżone napięcie mięśniowe,
• ćwiczenia stymulujące poszczególne narządy ruchu,
• ćwiczenia rozwijające wg Weroniki Sherborne,
• terapia taktylna wg. S. Masgutowej,
• ćwiczenia łączące  elementy terapii integracji sensomotorycznej – ćwiczenia wspomagające ruch/aktywność stymulujące układy zmysłów z dostosowaniem trudności zadań do poziomu możliwości dziecka oraz jego samopoczucia,
• ćwiczenia służące poprawie funkcjonowania centralnego układu nerwowego dziecka i mające wpływ na zmianę jego zachowania w sferze motorycznej, emocjonalnej, językowej i poznawczej,
• ćwiczenia równowagi i rejestracji ruchów ciała,
• ćwiczenia dla dzieci z nadwrażliwością lub podwrażliwością – dotykową, wzrokową, słuchową, przedsionkową, niepewnością grawitacyjną, nietolerancją ruchu, dyspraksją,
• leczenie ruchem – ćwiczenia o działaniu miejscowym, dotyczące miejsca gdzie zlokalizowane jest schorzenie, jak i ćwiczenia ogólnoustrojowe, gdzie do ćwiczeń wykorzystuje się zdrowe, nie objęte schorzeniem części ciała, powodując tym samym poprawę wydolności ogólnej, która ma ogromny wpływ na końcowy efekt leczenia,
• różnego rodzaju techniki manualne, które w sposób mechaniczny działają m.in. na skórę, tkankę podskórną, mięśnie, stawy.

Korygowanie wad postawy

Wady postawy będące prawdziwą zmorą wśród schorzeń ortopedycznych XXI w. wynikają bezpośrednio z pracy niektórych mięśni, które się napinają lub skracają, inne wydłużają i stają się słabe. Źródłem tego są często nasze codzienne zajęcia, coraz mniej aktywny tryb życia, czy nadwaga i otyłość. 

Wszyscy przyjmujemy określone pozycje ciała, w których spędzamy dużo czasu. Jeśli jedna z tych pozycji wytrąca kręgosłup i stawy z ich normalnego zrównoważonego położenia, to jest to zaburzenie postawy. W takim przypadku mięśnie będą się dostosować niesymetrycznie (patrz przykłady powyżej), co w rezultacie doprowadzi do powstania wady postawy.

Jeżeli Twoje dziecko ma odstające łopatki, asymetrię ułożenia barków, garbi się, narzeka na bóle kręgosłupa, mięśni, nierównomiernie ściera podeszwy butów, niepokoi Cię to, jak chodzi lub sposób, w jaki ustawia stopy, bądź kolana, dostrzegasz deformacje kręgosłupa lub je podejrzewasz, obserwujesz krzywo przebiegającą linię kręgosłupa, brak symetrii talii, bądź nierówno ustawione biodra – to sygnał, że należy to sprawdzić u specjalisty (rehabilitanta medycznego, fizjoterapeuty).

Jeżeli dostrzegasz niepokojące objawy w postawie Twojego dziecka, takie jak:

• zapadnięta klatka piersiowa,
• krótsza kończyna,
• zaokrąglenie pleców,
• garb,
• głowa nadmiernie wysunięta do przodu – zgłoś się do fizjoterapeuty.

Po prawidłowo postawionej diagnozie, czyli ocenie zaburzenia równowagi mięśni, leczenie wad postawy nie nastręcza większych problemów. 

Zazwyczaj skupiamy się na trzech głównych obszarach:

• Mobilizacja stawów i uwalnianie krótkich, napiętych mięśni i tkanek miękkich;
• Wzmocnienie dłuższych i słabszych mięśni dla wyrównania prawidłowego skorygowania postawy ciała;
• Identyfikacja i zmiana stylu życia oraz czynników, które przyczyniają się do podstawowego problemu.

Dodatkowo masz pewność, że wszelkiego rodzaju działania związane z korekcją wad postawy i deformacji odbywają pod okiem fachowca. Proces jest systematycznie monitorowany, a Twoje dziecko poddawane jest korzystnej ruchowej aktywności. Należy przy tym pamiętać, że leczenie wad postawy to żmudny i zazwyczaj wieloletni proces, który wymaga samodyscypliny i zaangażowania przede wszystkim ze strony pacjenta.

KORYGUJEMY MIĘDZY INNYMI:

Skrzywienia kręgosłupa

• plecy okrągłe – kifoza,
• plecy wklęsłe – lordoza,
• plecy okrągło-wklęsłe,
• plecy płaskie,
• postawa skoliotyczna, skolioza,

Wady kolan

• kolana koślawe,
• kolana szpotawe,

Wady klatki piersiowej

• klatka piersiowa kurza (1),
• klatka piersiowa szewska,
• klatka piersiowa lejkowata 

Wady stóp

• płaskostopie,
• stopa płasko-koślawa,
• stopa koślawa,
• stopa szpotawa,
• stopa końsko-szpotawa,
• stopa wydrążona.

Platforma badań zmysłów

Głównym celem badań przesiewowych wykonywanych za pomocą platformy jest wczesne wykrycie zaburzeń i dysharmonii, a także w razie konieczności podjęcie dokładnej, specjalistycznej diagnostyki oraz działań rehabilitacyjnych i terapeutycznych. 

Platforma Badań Zmysłów wyposażona jest w różnorodne testy przesiewowe, które umożliwiają wykrywanie szeregu dysfunkcji w zakresie  słuchu i mowy. Zaburzenia te, niewykryte we wczesnym okresie, mogą zaburzać harmonijny rozwój dziecka, a co za tym idzie utrudniać naukę, kontakt z rówieśnikami, a także powodować mogą problemy w adaptacji do środowiska szkolnego, zaburzenia koncentracji uwagi. Test sprawdza percepcję mowy, a w szczególności ocenę słuchu fonemowego, ocenia motorykę narządów mowy, artykulację, pamięć słuchową oraz słownictwo i gramatykę. 

Test za pomocą Platformy Badań Zmysłów stanowi atrakcyjną dla dziecka formę badania,

podczas badania dziecko ma założone na głowę słuchawki i sygnalizuje, czy słyszy określone dźwięki. Badania te można rozszerzyć o badania rozumienia mowy oraz testy, które oceniają sprawność ośrodków słuchowych w mózgu.

Badania przeznaczone są dla dzieci w wieku przedszkolnym, a także dla uczniów szkół podstawowych.

ZAPRASZAMY WSZYSTKICH ZAINERESOWANYCH DO SKORZYSTANIA Z BADAŃ NA TERENIE NASZEGO CENTRUM.

Badanie dojrzałości szkolnej

Diagnoza i ocena gotowości dziecka do rozpoczęcia nauki szkolnej.

Celem badań dojrzałości szkolnej dzieci jest:

• określenie stopnia przygotowania dziecka do nauki czytania, pisania i liczenia,
• ustalenie na podstawie uzyskanych w badaniach wyników sposobów indywidualizowania metod i środków uczenia się, stosownie do zróżnicowanych możliwości dziecka.

Podstawę uznania dziecka za zdolne do podjęcia nauki stanowi osiągnięcie przez nie takiego stopnia rozwoju fizycznego, umysłowego i społecznego, jaki umożliwia mu udział  w życiu szkolnym oraz opanowanie umiejętności czytania, pisania i liczenia.

Aby dziecko mogło brać udział w życiu szkolnym, musi posiadać umiejętność rozumienia i wykonywania poleceń i zadań oraz współżycia i współdziałania z grupą.

Proponuję Państwu pełną, profesjonalną diagnozę, która pomoże zweryfikować ewentualne rozbieżności między obserwacjami domowymi, a informacjami o dziecku, które dostajecie Państwo np. z przedszkola.

Dojrzałość szkolna, to gotowość dziecka do rozpoczęcia systematycznej nauki, to gotowość do wejścia w nowe obowiązki i nowe środowisko. Tym pojęciem określa się zarówno dojrzałość fizyczną jak i umysłową, społeczną i emocjonalną.

Badanie stopnia zagrożenia dysleksją

Diagnoza i ocena ryzyka dysleksji dziecka w wieku szkolnym.

Celem badania oceny ryzyka dysleksji dziecka w wieku szkolnym jest:

• Badanie dominacji stronnej (obiekt badania: ręka, oko, ucho, noga)
• Badanie funkcji słuchowych (powtarzanie podanych samogłosek, sylab i wyrazów)
• Badanie funkcji wzrokowych
• Badanie użycia języka – artykulacja i komunikacja
• Badanie pamięci sekwencyjnej (lewopółkulowej)
• Badanie grafopercepcji

Badanie według odpowiednio przygotowanych  zadań oraz norm dla 3, 4, 5 i 6 latków.

Dzieci, kiedy rozpoczynają naukę w szkole z dużą nadzieją i radością wchodzą w ten nowy dla siebie etap życia. Podobnie rodzice oczekują szybkich i dobrych efektów w czytaniu, pisaniu i liczeniu. Niestety nie wszystkim uczniom dane jest cieszyć się sukcesami. Już w pierwszych tygodniach nauki nauczyciele zauważają nierówny start dzieci. W niemal każdej klasie pierwszej są uczniowie, którzy mają duże trudności w nauce czytania i pisania.

Przyczyny tego stanu są różne. Jedną z nich są zaburzenia rozwoju psychoruchowego, które mogą warunkować wystąpienie specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu (dysleksja). Zaburzenia te powstają na skutek fragmentarycznego opóźnienia rozwoju niektórych funkcji poznawczych, głównie tych, które biorą udział w procesie czytania i pisania: słuchowo-językowych, wzrokowo-przestrzennych, funkcji ruchowych i ich integracji.

Warto pamiętać, że dysleksja u dzieci może zaistnieć pomimo inteligencji w normie, dobrze funkcjonujących narządów zmysłów i właściwej opieki zarówno wychowawczej, jak  i dydaktycznej w domu i szkole.

Dysleksja charakteryzuje się trudnościami w dekodowaniu pojedynczych słów, co najczęściej odzwierciedla niewystarczające zdolności przetwarzania fonologicznego. Trudności w dekodowaniu pojedynczych słów są zwykle niewspółmierne do wieku życia oraz innych zdolności poznawczych i umiejętności szkolnych; trudności nie są rezultatem ogólnego opóźnienia rozwojowego ani zaburzeń sensorycznych. Dysleksja przejawia się w postaci różnorodnych trudności w odniesieniu do różnych form komunikacji językowej, wśród których oprócz trudności z czytaniem występują też problemy z pisaniem i prawidłową pisownią wyrazów.

DYSLEKSJA – trudności w czytaniu (zaburzenia zarówno tempa i techniki czytania, jak i stopnia rozumienia treści).

DYSGRAFIA – niski poziom graficzny pisma (brzydkie, „koślawe” litery, trudności z utrzymaniem się w liniaturze, nierówne litery w wyrazach).

DYSORTOGRAFIA – trudności z opanowaniem poprawnej pisowni (dziecko popełnia błędy – nie tylko ortograficzne – mimo dobrej znajomości zasad pisowni).

GŁĘBOKA DYSLEKSJA ROZWOJOWA – brak jest szczegółowej charakterystyki tej postaci głębokich zaburzeń. Można zaproponować tu podstawowe kryterium rozpoznania, takie jak: zatrzymanie się na poziomie czytania elementarnego i nie osiągnięcie poziomu czytania zaawansowanego lub opóźnienie o 3-4 lata w zakresie umiejętności czytania. Tak poważnym zaburzeniom czytania zwykle towarzyszą równie poważne zaburzenia opanowania poprawnej pisowni.

Symptomy ryzyka dysleksji- objawy dysharmonijnego rozwoju psychoruchowego zapowiadające przyszłe trudności w czytaniu i pisaniu. Można je dostrzec u dzieci w wieku poniemowlęcym i przedszkolnym.

Badanie diagnostyczne w kierunku dysleksji:

1. badanie pedagogiczne w celu dokonania szczegółowej oceny poziomu czytania i pisania (ze wzoru, z pamięci, ze słuchu)  oraz stopnia znajomości reguł ortografii.

2. badanie psychologiczne w celu dokonania oceny:

• poziomu rozwoju umysłowego,
• poziomu rozwoju funkcji uczestniczących w czynności czytania i pisania (percepcyjno-motorycznych, językowych i ich integracji), 
• funkcjonowania emocjonalno-społecznego;

 3. konsultacje innych specjalistów (w razie potrzeby):

• logopedy
• okulisty
• neurolog dziecięcy

Program zajęć korekcyjno-kompensacyjnych jest dostosowany do możliwości dziecka i uwzględnia zalecenia  zawarte w opinii psychologiczno-pedagogicznej.

Uwzględnia:

• ćwiczenia percepcji wzrokowej i orientacji przestrzennej
• ćwiczenia percepcji słuchowej
• ćwiczenia grafomotoryczne
• ćwiczenia koordynacji wzrokowo-słuchowej
• ćwiczenia koordynacji wzrokowo-słuchowo-ruchowej
• ćwiczenia doskonalące technikę, tempo czytania i rozumienie tekstu
• ćwiczenia w pisaniu z pamięci i ze słuchu

Konsultacje, porady, aspekty prawne dotyczące kształcenia dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

• Porady dla rodziców dotyczące kształcenia integracyjnego i specjalnego.
• Porady dla nauczycieli dotyczące pracy w klasie integracyjnej.
• Kształcenie ucznia z niepełnosprawnością w świetle obowiązującego prawa.
• Kontakty z instytucjami zajmującymi się edukacją i problemami dzieci z niepełnosprawnością.

Serdecznie zapraszam osoby zainteresowane kształceniem integracyjnym i specjalnym. Chętnie udzielę fachowej porady, pomogę rozwiać wszelkie problemy związane z kształceniem integracyjnym i specjalnym, bazując na praktyce i doświadczeniu.

ADOS-2

Protokół obserwacji do diagnozowania zaburzeń ze spektrum autyzmu

ADOS-2 to częściowo ustrukturyzowany, wystandaryzowany protokół obserwacji, wykorzystywany w diagnozowaniu osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD). Na badanie za pomocą tego narzędzia składa się szereg prób umożliwiających obserwację nieprawidłowości charakterystycznych dla ASD w sferach komunikacji społecznej, zabawy oraz ograniczonych i powtarzanych zachowań. ADOS-2 jest jednym z najpopularniejszych i najwyżej cenionych narzędzi diagnostycznych do rozpoznawania zaburzeń ze spektrum autyzmu na świecie.  Charakteryzuje się bardzo dobrymi parametrami psychometrycznymi – rzetelnością i trafnością.

Wybiórczość pokarmowa

Łączy edukację żywieniową z elementami terapii behawioralnej, budując pozytywne relacje z jedzeniem, motywując do stopniowych zmian i wspierając w pokonywaniu trudności związanych z wybiórczością pokarmową czy niechęcią do nowych smaków. Podczas terapii uczestnicy uczą się świadomego jedzenia, poznają różnorodne produkty oraz rozwijają umiejętności potrzebne do utrzymania zbilansowanej diety. Program prowadzony jest w formie indywidualnych spotkań oraz małych grup, w przyjaznej i bezpiecznej atmosferze.

Model SMART w terapii „Marchewkowe pole”

W pracy z dziećmi i rodzicami korzystamy z autorskiego modelu SMART, który wspiera proces budowania trwałych i pozytywnych nawyków żywieniowych:

S – Systematyczność

Regularne, powtarzalne działania pomagają utrwalić nowe umiejętności i zwiększają poczucie bezpieczeństwa dziecka.

M – Małe Kroki

Wprowadzamy zmiany stopniowo – tak, aby były osiągalne i dostosowane do możliwości dziecka.

A – Atrakcyjne Działania

Wykorzystujemy kreatywne, angażujące aktywności, które budują ciekawość i pozytywne skojarzenia z jedzeniem.

R – Responsywnie

Odpowiadamy na sygnały, potrzeby i emocje dziecka, podążając za jego tempem i gotowością.

T – Troska o Potrzeby Dziecka i Rodzica

Dbamy o dobrostan całej rodziny, wspierając zarówno dziecko, jak i dorosłych w procesie zmiany.

Zapraszamy do udziału wszystkich, którzy chcą poprawić swoje nawyki żywieniowe i zbudować zdrową relację z jedzeniem!

Wczesne wspomaganie rozwoju

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 października 2013 r.  możliwe  jest  wczesne  wspomaganie  rozwoju  dzieci,  czyli  pomoc dzieciom z niepełnosprawnością i ich rodzinom. Oznacza to, iż wszystkie dzieci z niepełnosprawnością mają prawo do bezpłatnej, kompleksowej, profesjonalnej pomocy od urodzenia bądź od  momentu wykrycia niepełnosprawności aż do podjęcia przez dziecko obowiązku szkolnego.

Pomoc ta ma na celu niwelowanie/minimalizowanie czynników zakłócających rozwój dziecka, pobudzanie rozwoju psychomotorycznego i społecznego dziecka.

Zajęcia w ramach Wczesnego Wspomagania Rozwoju mają na celu pobudzanie i stymulowanie poznawczego, emocjonalnego i społecznego rozwoju dziecka. Zadania dostosowane są do potrzeb i możliwości dziecka i realizowane w trzech określonych obszarach tematycznych:

• Poznawanie i rozumienie siebie i świata;
• Nabywanie umiejętności poprzez działanie;
• Odnajdywanie swojego miejsca w grupie rówieśniczej i budowanie systemu wartości.

Jeżeli więc dostrzegasz w rozwoju Twojego dziecka odstępstwa, nieprawidłowości, coś Cię niepokoi, masz wątpliwości,  pytania  dotyczące  rozwoju  Twojego  dziecka – nie zwlekaj, przyjdź do nas z Twoim dzieckiem.

Im wcześniej zareagujesz, tym szybciej Twoje dziecko otrzyma specjalistyczną pomoc i tym bardziej zwiększysz jego szanse rozwojowe.

W  Centrum INTEGRARE uzyskasz poradę oraz możliwość pełnej diagnozy Twojego dziecka. Niezwykle istotne jest jak najszybsze wychwycenie pierwszych, nie utrwalonych zaburzeń i rozpoczęcie terapii. Dzięki plastyczności mózgu we wczesnym okresie rozwoju, istnieje ogromny potencjał na wyrównanie deficytu rozwojowego. U dzieci z cięższymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego (OUN) wcześnie podjęta terapia pozwoli na maksymalizację potencjału rozwojowego dziecka. 

Zajęcia wczesnego  wspomagania prowadzą wykwalifikowani  specjaliści, terapeuci posiadający przygotowanie merytoryczne i praktyczne, odpowiednie do rodzaju niepełnosprawności dziecka. Dla każdego dziecka tworzymy indywidualny program terapeutyczny dostosowany do potrzeb i możliwości.

Proponujemy zajęcia z logopedą, psychologiem, oligofrenopedagogiem, fizjoterapeutą, terapeutą SI, którzy tworzą zespół wczesnego wspomagania.

Pracę zespołu koordynuje Dyrektor naszej placówki. Zajęcia te prowadzone są nieodpłatnie, w wymiarze godzin określonych przepisami.

Co zrobić, by dziecko mogło być objęte zajęciami wczesnego wspomagania?

Dziecko musi posiadać opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju.

Gdzie można uzyskać taką opinię?

Konsultacje psychologiczne

Omówienie aktualnie doświadczanego problemu, identyfikacja trudności pacjenta, którego problem dotyczy oraz próba opracowania konkretnych strategii do poradzenia sobie z daną sytuacją problemową…

Psycholog to specjalista, który korzystając z wiedzy dotyczącej mechanizmów ludzkiego funkcjonowania może dokładniej określić problem i podać możliwe sposoby jego rozwiązania. Psycholog posiada wiedzę i doświadczenie oraz dystans emocjonalny, którego brakuje najbliższym z naszego otoczenia, a którzy często lubią nam doradzać i decydować o tym, co i jak powinniśmy. Pierwsze spotkanie z psychologiem ma charakter konsultacyjny i jest punktem wyjścia do dalszych spotkań – doradczych, diagnostycznych bądź terapeutycznych. Podczas konsultacji wstępnej psycholog zdobywa podstawową wiedzę na temat problemu z którym przyszliśmy, formułuje prognozę, pomaga wytyczyć kierunek i określi zalecenia do ewentualnej terapii. W wyniku konsultacji psycholog wskaże adekwatny do naszego problemu sposób dalszej pomocy:

• Poradę lub psychoedukację,
• Kompleksową diagnostykę psychologiczną,
• Terapię indywidualną,
• Terapię grupową,
• Specjalistyczne konsultacje lekarskie np. neurologiczna, psychiatryczna…

Psycholog może także przekierować do innego specjalisty, jeżeli uzna, że nasze trudności mają inne podłoże niż psychologiczne.

Na pierwsze spotkanie z psychologiem ważne, aby przynieść dokumenty zawierające wcześniejsze badania, opinie, które mogą uzupełnić obraz pacjenta – jeżeli takowe posiadamy.

Psycholog pomoże nam w sprawach dotyczących:

• Zaburzeń zachowania dzieci – tych małych i tych trochę starszych,
• Wychowania dzieci – małych i nastoletnich,
• Relacji rodzinnych i osobistych,
• Trudności w kontaktach z rodzicami, rodzeństwem,
• Trudności szkolnych,
• Trudności w kontaktach z rówieśnikami, nauczycielami.
• Problemów indywidualnych.

Czasem nie wystarczy sama konsultacja, porada i konieczna jest szczegółowa diagnostyka psychologiczna osoby, której problem dotyczy. 

Wspomaganie rozwoju dziecka – wielokierunkowa stymulacja rozwoju

Kompleksowa, wielokierunkowa stymulacja rozwoju dzieci z niepełnosprawnością wymagających specjalnych potrzeb edukacyjnych i wsparcia – dzieci z autyzmem, zespołem Aspergera, zespołem Downa, ADHD, dzieci przewlekle chore, z afazją, z zaburzeniami emocjonalnymi, zaburzeniami zachowania, z opóźnieniem rozwoju, opóźnieniem mowy, z niepełnosprawnością intelektualną.

Terapia dostosowana do potrzeb rodziców i dzieci, stworzenie i realizacja indywidualnych programów wspomagających funkcjonowanie dziecka.

• Wspomaganie rozwoju, ma na celu pobudzanie i stymulowanie ruchowego, poznawczego, emocjonalnego i społecznego rozwoju dziecka od chwili wykrycia u niego niepełnosprawności do czasu podjęcia nauki w szkole (od 0 do 7 r.ż. – wczesne wspomaganie rozwoju) oraz w czasie trwania nauki w szkole.
• Podmiotem  wspomagania rozwoju jest rodzina z małym dzieckiem, u którego wykryto nieprawidłowości w rozwoju psychoruchowym, m.in.: wcześniactwo, zaburzenia  genetyczne, wady wrodzone, uszkodzenia narządów zmysłów (wzrok, słuch), problemy neurologiczne, uszkodzenia lub zaburzenia centralnego układu nerwowego, uszkodzenia lub zaburzenia aparatu ruchowego.
• Wspomaganie rozwoju dziecka może dotyczyć rozwoju motorycznego, stymulacji polisensorycznej, (wielozmysłowej), rozwoju mowy i języka, orientacji i poruszania się w przestrzeni, usprawniania widzenia, słuchu, umiejętności samoobsługi i funkcjonowania w środowisku.
• Zadania dostosowane są do potrzeb i możliwości dziecka i realizowane w trzech określonych obszarach tematycznych:
  • poznawanie i rozumienie siebie i świata,
  • nabywanie umiejętności poprzez działanie,
  • odnajdywanie swojego miejsca w grupie rówieśniczej i budowanie systemu wartości,

Odpowiedni dobór ćwiczeń wydobywa potencjał intelektualny dziecka i wszechstronnie go rozwija.

Diagnoza i terapia psychologiczno-pedagogiczna

Terapia psychologiczno – pedagogiczna  to specjalistyczne działania mające na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości rozwoju i zachowania. Zaburzenia te koryguje się poprzez odpowiednie oddziaływania korekcyjno-kompensacyjne i stymulująco-usprawniające oraz wszelkie inne działania specjalistyczne o charakterze psychologiczno – pedagogicznym i profilaktycznym , których celem jest niesienie pomocy dzieciom i stopniowe eliminowanie istniejących nieprawidłowości i zaburzeń.

Zaburzenia rozwojowe i wychowawcze koryguje się poprzez odpowiednie oddziaływanie psychologiczne i pedagogiczne oraz dobór stosownych ćwiczeń. 

Terapia logopedyczna

1. Niezakończony i opóźniony rozwój mowy, alalia
2. Dyslalia – opóźnienie w przyswajaniu sobie języka na skutek zwolnionego tempa wykształcania się pewnych funkcji mózgowych
3. Afazja – utrata częściowa lub całkowita znajomości języka wskutek uszkodzenia pewnych struktur mózgowych
4. Oligofazja – niedokształcenie mowy, spowodowane upośledzeniem umysłowym
5. Trening prawidłowego oddechu, ćwiczenia emisji głosu i dykcji
6. Stymulacja rozwoju artykulacji
7. Stymulacja rozwoju mowy w zakresie podsystemów: fonetyczno – fonologicznego, morfologicznego, leksykalnego i składniowego
8. Stymulacja funkcji słuchowych
9. Doskonalenie mowy już ukształtowanej ze zwróceniem uwagi na poprawność budowania i wypowiadania wyrazów i zdań, wyrobienie poprawności gramatycznej, zwalczanie agramatyzmów, wzbogacanie słownictwa, kształcenie mowności tj. chęci, odwagi, umiejętności wypowiadania się.

Program terapii logopedycznej opracowany na podstawie wcześniej przeprowadzonej diagnozy logopedycznej oraz swobodnej obserwacji pacjenta. Wykorzystanie różnych metod pracy logopedycznej wspomagających przebieg terapii.

Metoda krakowska

Całościowe wspieranie rozwoju funkcji intelektualnych dziecka, terapia wszystkich funkcji poznawczych, w tym komunikacji oraz budowanie systemu językowego.

Neuroplastyczność mózgu, czyli zdolność do trwałej zmiany odpowiedzi neuronalnej pod wpływem uczenia się zachodzi w przebiegu dostosowywania się ośrodkowego układu nerwowego do nowych doświadczeń. Konieczne jest zatem uczenie się przez naśladownictwo – POWTARZANIE, uczenie się przez współdziałanie – ROZUMIENIE zasad i reguł, uczenie się przez instrukcję – ROZUMIENIE INSTRUKCJI, NAZYWANIE – samodzielne formułowanie instrukcji.

Podstawowe elementy METODY KRAKOWSKIEJ:

• Stymulacja słuchowa
• Komunikacja ułatwiona
• Techniki komunikacyjne
• Programowanie języka
• Dziennik wydarzeń
• Symultaniczno-sekwencyjna nauka czytania
  Czytanie symultaniczne (prawopółkulowe):
  – czytanie samogłosek, wyrażeń dźwiękonaśladowczych, czytanie globalne wyrazów.
  Czytanie sekwencyjne (lewopółkulowe):
  – czytanie sylab otwartych, czytanie dwóch sylab, czytanie sylab zamkniętych, czytanie nowych wyrazów i zdań.
• Terapia funkcji wzrokowych
• Stymulacja funkcji motorycznych
• Wybór dominującej ręki
• Kształtowanie zabawy tematycznej
• Stymulacja lewej półkuli mózgu
• Kształtowanie zachowań społecznych
• Stymulacja poznania wielozmysłowego
• Stymulacja pamięci
• Ćwiczenia kategoryzacji i myślenia przez analogię
• Kształtowanie myślenia przyczynowo-skutkowego
• Logoterapia

Nauka czytania metodą symultaniczno-sekwencyjną

Metoda symultaniczno–sekwencyjna wczesnej nauki czytania jest metodą sylabową, opartą na najnowszych badaniach neuropsychologicznych i na wieloletnich doświadczeniach terapeutycznych i logopedycznych prof. Cieszyńskiej. Jest skutecznym sposobem nabywania umiejętności czytania ze zrozumieniem.

Wykorzystuje wiedzę o sekwencyjnych zdolnościach lewej półkuli mózgowej przy równoczesnym korzystaniu z symultanicznych sposobów przetwarzania bodźców językowych półkuli prawej. Najlepszy wiek na rozpoczęcie nauki czytania metoda symultaniczno-sekwencyjną przypada na okres między drugim, a czwartym rokiem życia.

Wszystkie zadania opierające się na pracy prawej półkuli mózgowej (globalne rozpoznawanie samogłosek, wyrażeń dźwiękonaśladowczych, rzeczowników w mianowniku) mają na celu wzbudzanie motywacji dziecka do nauki czytania oraz przeprowadzane są w taki sposób, aby jak najszybciej przejść do czytania analityczno–sekwencyjnego, lewopółkulowego.

NAJWAŻNIEJSZE ZASADY PRACY METODĄ SYMULTANICZNO SEKWENCYJNĄ:

• Zajęcia zawsze rozpoczynają się od ćwiczeń łatwych, z których wykonaniem dziecko nie będzie miało trudności;
• Dziecko rozpoczyna kolejny etap czytania pod warunkiem opanowania poprzedniego;
• Ważne jest, by pamiętać o przechodzeniu od prawopółkulowego czytania (globalnego, symultanicznego – samogłoski, onomatopeje, całe wyrazy) do lewopółkulowego (sekwencje – sylaby). 
• Dążymy do tego, by dziecko wykonywało sprawnie ćwiczenia odczytywania sylab i układania z nich wyrazów. 
• Forma ćwiczeń pozwala na zastosowanie konwencji zabawy, w której wykorzystać można aktywność i działanie dziecka. Przygotowany materiał sylabowy i wyrazowy pozwala na zastosowanie go w różnorodnych grach i zabawach;

Kolejność faz i wprowadzanie poszczególnych głosek oraz stopniowanie trudności zadań i pojawiania się paradygmatów sylab są dokładnie określone:

• ETAP I – OD SAMOGŁOSEK PRYMARNYCH DO SYLABY OTWARTEJ,
• ETAP II – OD SYLABY OTWARTEJ DO PIERWSZYCH WYRAZÓW,
• ETAP III – CZYTANIE SYLAB ZAMKNIĘTYCH,
• ETAP IV – CZYTANIE NOWYCH SYLAB OTWARTYCH I ZAMKNIĘTYCH,
• ETAP V – SAMODZIELNE CZYTANIE TEKSTÓW.

Ćwiczenia na każdym z pięciu etapów nauki czytania realizowane są według reguły: Powtarzanie – Rozumienie – Nazywanie.

Psychoedukacja – wyrównywanie deficytów szkolnych

Psychoedukacja w pedagogice jest środkiem przy wszelkiego typu trudnościach wychowawczych czy też trudnościach zachowania w kontaktach społecznych. Stosowana z powodzeniem w celach edukacyjnych wspomagających rozwój. Psychoedukacja to także ćwiczenia korygujące mające na celu doskonalenie rozwoju dzieci przejawiających trudności w nauce. Celem proponowanych ćwiczeń jest podniesienie – w miarę możliwości – umiejętności szkolnych, zapobieganie deficytom, a tym samym osiąganie sukcesów szkolnych, wzmocnienie motywacji i wiary we własne siły, a także uczenie rozpoznawania i wyrażania uczuć.

1. Zaburzenia spostrzeżeń wzrokowo
2. Zaburzenia spostrzeżeń słuchowych
3. Ćwiczenia motoryki i sprawności manualnej
4. Rozwój umiejętności czytania, pisania i liczenia

Grupy terapeutyczne / Terapia zaburzeń zachowania

Trening interpersonalny, terapia zaburzeń zachowania i zaburzeń emocjonalnych u dzieci i młodzieży w toku spotkań grupowych.

Terapeutyczny charakter zajęć socjoterapeutycznych polega na organizowaniu takich sytuacji społecznych podczas grupowych spotkań, które:

• dostarczą młodym uczestnikom zajęć doświadczeń korekcyjnych, przeciwstawnych do treści doświadczeń urazowych oraz doświadczeń kompensujących doświadczenia deprywacyjne, również hamujące rozwój emocjonalny i społeczny;
• sprzyjać będą odreagowaniu napięć emocjonalnych;
• posłużą aktywnemu uczeniu się nowych umiejętności psychologicznych.

Zajęcia terapeutyczne koncentrują się na takich sytuacjach, których podstawowym celem jest zmniejszenie poziomu zaburzeń zachowania u dzieci. Wykorzystując naturalną potrzebę działania, powtarzanie prawidłowych rozwiązań, możliwość nagradzania zachowań pozytywnych społecznie, stosowanie wzmocnień realizowanych w atmosferze akceptacji i życzliwości można osiągnąć cel główny, czyli zmienić niepożądane wzorce zachowań.

Zajęcia sensoryczne – „sensopaćki”

Podczas tych zajęć stymulujemy wszystkie zmysły. Zabawa kolorami, fakturami i zapachami. Regularny udział w zajęciach wspomaga rozwój mowy, rozwija zmysły, usprawnia koordynację wzrokowo-ruchowo-słuchową, wspiera rozwój ruchowy i emocjonalny. Ponadto zapewnia prawidłowy rozwój i przygotowuje do prawidłowego funkcjonowania wśród rówieśników. W naturalny sposób rozwijamy kreatywność dziecka, dając mu poczucie sprawczości i radość z tworzenia.

Zachęcamy do ubrania strojów umożliwiających swobodne poruszanie, a dodatkowo przygotować ubranie na zmianę i napoje. 

Logarytmika

Takie zestawienie – połączenie logopedii i rytmiki umożliwia zaktywizowanie sfery zarówno słuchowej, jak i ruchowej dziecka. Uczestniczenie w tych zajęciach sprzyja stymulacji rozwoju mowy, wyrównywaniu opóźnień mowy, a także zapobiega powstawaniu trudnych do zniwelowania zaburzeń.

Dla każdej grupy dzieci tworzymy indywidualny program dostosowany do wieku, potrzeb i możliwości.

Terapia ręki

Usprawnianie umiejętności samoobsługowych i motorycznych…

• Diagnozowanie zaburzeń motoryki małej
• Praca z dzieckiem z obniżonym/wzmożonym napięciem mięśniowym
• Ćwiczenia ruchowe usprawniające sferę motoryczną
• Wspomaganie czynności samoobsługowych
• Ćwiczenia usprawniające kończynę górną ze szczególnym uwzględnieniem przygotowania do pisania
• Kształtowanie chwytu, manipulacji oraz koordynacji wzrokowo – ruchowej
• Ocena poziomu graficznego pisma, objawy dysgrafii
• Ćwiczenia umiejętności graficznych
• Ćwiczenia motoryki małej i sprawności manualnej.

Terapia integracji sensorycznej (Terapia SI)

Integracja sensoryczna (ang. Sensory Integration) jest to skomplikowany proces o podłożu neurofizjologicznym, w którym następuje organizacja dostarczanych do centralnego układu nerwowego (mózgu) wrażeń sensorycznych (zmysłowych). 

Terapia SI może być prowadzona tylko po wcześniejszych kompleksowych badaniach dziecka. wykonanych przez wykwalifikowanego terapeutę SI. 

• Celem terapii SI jest poprawa połączeń synaptycznych centralnego układu nerwowego dziecka czyli poprawa jakości przesyłania i organizacji informacji odbieranych przez różne jego zmysły: (przedsionkowy – odpowiada za równowagę i rejestrację ruchu ciała, propriocepcji – czucia własnego ciała, dotyku, wzroku, słuchu, węchu, smaku). 
• Głównym zadaniem terapii SI jest dostarczenie dziecku, podczas jego aktywności ruchowej, kontrolowanej przez terapeutę ilości bodźców sensorycznych, wywołujących w konsekwencji poprawę integracji bodźców docierających do dziecka z otoczenia, jak i jego ciała. 
• Terapia SI polega na aktywności i ćwiczeniach ruchowych stymulujących powyższe układy zmysłów. Do terapii wykorzystywany jest specjalistyczny sprzęt, a także materiały różnej faktury do stymulacji dotykowej, materiały do stymulacji wzrokowej, węchowej, smakowej itp. Terapeuta SI bazując na swoim doświadczeniu i wiedzy, dostosowuje trudność zadań i ćwiczeń do poziomu możliwości dziecka oraz jego samopoczucia. 
• Terapia SI poprawia funkcjonowanie centralnego układu nerwowego( mózgu) dziecka i wpływa na zmianę jego zachowania w sferze motorycznej (kształtuje prawidłowe napięcie mięśniowe i koordynację ruchową), emocjonalnej oraz poprawia umiejętności językowe i poznawcze, a przede wszystkim wpływa na lepszą efektywność uczenia się przez dziecko.

Terapia SI trwa najczęściej od 6 do 24 miesięcy terapeutycznych, a sesje odbywają się1-2 razy w tygodniu. Czas trwania terapii i intensywność sesji zależy od stopnia nasilenia zaburzeń procesów integracji sensorycznej oraz tempa postępów dziecka. 

Terapia SI wykorzystywana jest w pracy z dziećmi z zaburzeniami integracji sensorycznej (nadwrażliwością lub podwrażliwością np. dotykową, wzrokową, słuchową, przedsionkową, niepewnością grawitacyjną, nietolerancją ruchu, dyspraksją), z opóźnieniem i zaburzeniami rozwoju mowy, ze specyficznymi trudnościami szkolnymi, takimi jak: dysleksja, dysgrafia, dysortografia, dyskalkulia, z opóźnieniem rozwoju psychoruchowego, z ciąż wysokiego ryzyka, przedwcześnie urodzonymi lub znacznie po terminie, po powikłanych porodach, urodzonymi przez cesarskie cięcie, z niepełnosprawnością intelektualną, niedowidzącymi i niedosłyszącymi, z ADHD, ADD, z autyzmem, z zespołem Downa, Aspergera, Reta, Williamsa, Turnera, Kinefertera, z MPD (mózgowym porażeniem dziecięcym).

Terapia integracji bilateralnej (Terapia BI)

To indywidualny cykl ćwiczeń ruchowych, który pobudza mózg do bardziej efektywnego i szybszego przetwarzania bodźców. Funkcjonowanie ciała obrazuje działanie i sprawność mózgu, w tym jakość współpracy międzypółkulowej. Ponieważ ruch jest podstawą wszystkich procesów uczenia się, poprzez poprawę w zakresie koordynacji, równowagi i kontroli posturalnej dzieci uczą się poznawać nie tylko prawidłowe wzorce ruchowe, ale również odnajdywać położenie swojego ciała w przestrzeni i poznawać jego schemat. Ćwiczą swoje systemy sensoryczne i rozwijają błyskotliwość w dziedzinie umiejętności motorycznych i intelektualnych, co prowadzi do sprawności w zakresie wykonywania zadań wieloprocesowych. Program przeznaczony jest dla osób ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się, które mimo dobrego poziomu intelektualnego nie osiągają sukcesów w nauce, osób z trudnościami emocjonalnymi i/lub z zachowaniem, osób które chciałyby doskonalić swoją sprawność intelektualno-ruchową, sportowców oraz wszystkich pragnących utrzymać dobrą kondycję umysłu i ciała. Dzieci z problemami dwustronnej integracji często nie wykorzystują w pełni swoich możliwości; nie mają wykształconej dominacji ręki, mają problem z ruchami dwustronnymi, przekraczaniem linii środka, odróżnieniem strony prawej i lewej, koordynacją ruchową, wykazuję niezborność ruchowa, niemożność wykonywania niezależnych czy naprzemiennych ruchów. Trudności z integracją bilateralną mogą potęgować takie problemy jak: nierozumienie instrukcji, problemy z czytaniem, pisaniem czy mówieniem. Program integracji bilateralnej składa się z wielu ćwiczeń ruchowych, został opracowany, jako sekwencja kolejnych układów ćwiczeń, które powinny być wykonywane w określonej kolejności z uwzględnieniem postępów dziecka, aby maksymalnie wspierać jego rozwój i zdolności edukacyjne. Program terapii układa terapeuta po uprzednim przeprowadzeniu diagnozy i wywiadu. Indywidualnie dobrane ćwiczenia wykonywane są przez 4-6 tygodni po czym następuje rediagnoza, monitorowanie postępów pacjenta i dobranie ćwiczeń w oparciu o kolejne etapy rozwoju. Program jest pomocny dla szerokiego spektrum zaburzeń, bez względu na ich stopień, każdy może osiągnąć pewną poprawę.

Dzięki integracji bilateralnej poprawia się:

• świadomość ciała („gdzie się zaczynam, a gdzie kończę?”),
• schemat ciała w przestrzeni i poczucie kierunku
• równowaga statyczna i dynamiczna
• kontrola postawy
• współpraca między półkulami mózgu
• współpraca ciała w obrębie góra – dół, prawo – lewo, przód – tył
• poczucie kierunku
• pamięć sekwencyjna i planowanie ruchu
• automatyzacja ruchów
• wielozadaniowość
• działanie funkcji fizycznych, umiejętności poznawczych, percepcji, uwagi i pamięci
• pewność siebie, poczucie własnej wartości i motywacji
• BI stanowi doskonałe uzupełnienie innych terapii ruchowych np. integracji sensorycznej, jak również wspiera treningi słuchowe u osób z problemami z lateralizacją i układem przedsionkowym.

Program Bilateralnej Integracji prowadzony jest wyłącznie przez certyfikowanych trenerów i terapeutów, którzy dysponują wiedzą i doświadczeniem w zakresie wykonania diagnozy, zaplanowania indywidualnego programu ćwiczeń i czuwania nad przebiegiem cyklu.